كه در آغاز تمام نسخ خطى عربى اين رساله برجاست ترجمه نموده كه ما ( مصحح و محرر تاجيك ) ترجمهء اين پيشگفتار را در آغاز اين متن انتقادى ضميمه نموديم » . آنگاه هنگام نقل ترجمهء اين جانب - كه بىذكر نام مترجم نقل شده - در صفحهء 10 چاپ دوشنبه ، با يك خطاى املائى و دو حذف واژگانى مواجه مىشويم ! يعنى در سطر 3 صخره به « سخره » تبديل شده ، و از آخر سطر 13 دو كلمه « او با من » و از وسط سطر 14 كلمهء « امانت » افتاده يا حذف گرديده است . چندين خطاى چاپى ديگر نيز در متن و حواشى چاپ دوشنبه راه يافته كه صورت صحيح برخى از آنها در اينجا نقل مىشود ، بدان اميد كه در چاپ بعد اصلاح كنند : ص 27 ، سطر 10 ، فى ظلل + ص 30 ، سطر 7 ، به بيانى تمام + ص 30 ، سطر 8 ، عبرانيان + ص 32 ، سطر يك ، موهم + ص 33 ، سطر 2 و 6 و 8 ، تقدير كنيم + ص 37 ، سطر 3 ، خاست + ص 39 ، سطر 6 ، ديگر بار + ص 39 ، سطر 2 حاشيه ، باطل است + ص 47 ، سطر 2 ، مما يتخيرون + ص 85 ، سطر 3 ، يا متناهى + ص 108 ، سطر 14 ، و همى + ص 121 ، سطر 6 ، محتبس . در ضمن اگر به سخن ابن سينا در مقدمهء « رسالهء نيروزيه » - يا به ترجمهء آن در صفحهء شانزده چاپ بنياد فرهنگ از اين جانب - توجه مىكردند و درستى اين سخن ابن سينا را مىپذيرفتند كه « اما روزگارم چنان بود كه مرا از دست يافتن به تحفه‌اى مادى باز مىداشت . بنا بر اين . . . رساله‌اى نگاشتم و به آئين هديهء نوروزى تقديم وى ( استاد ) داشتم » . . . نيازى نبود كه در مقدمهء چاپ دوشنبه بىدليل و برهان بنويسند كه : « اضحويه » نبايد به معنى هديهء عيد اضحى ( عيد قربان ) باشد و ممكن است اين نامه ( رساله ) به معنى روشن و آشكاركنندهء حقيقت باشد . . ! ؟ » به هر حال سعى مصحح و محرر مسئول ، و آكادمى علوم تاجيكستان ، از لحاظ نشر يكى از متون ارزندهء فارسى مشكور و گرامى است . سيد حسين خديوجم - تهران پنجشنبه پانزدهم آذر 1363 - دوازدهم ربيع الاول 1405